شبی برای مولا
به دلیل حساسیت موضوع این پست از دوستان خواهش می کنم:
اول بخوانید بعد نظر بدهید و نظرتان فقط و فقط برای موضوع زیر باشد:
تا الان به غربت امام زمان اندیشیده ایم؟ به بی کسی و تنهایی او فکر کرده ایم؟ آیا اندیشیده ایم که بیش از هزار و سیصد سال است که امام زمان گرفتار غیبت است؟
رسم دوستی این است که اگر دوستمان مشکلی داشت؛ اگر گرفتاری در زندگیش به وجود آمد او را کمک کنیم. اگر کمک بدنی از ما ساخته نبود حداقل برای او دعا می کنیم تا به خواست خدا مشکلش برطرف شود. این حداقل کاری است که یک نفر برای دوستش انجام می دهد.
به راستی دوستان امام زمان چه کسانی هستند؟ آیا غیر از کسانی هستند که از ایشان پیروی می کنند؟ مگر ما خود را از پیروان و دوستان آن جناب نمی دانیم؟
پس کجایند آن دوستانی که برای امامشان دعا کنند؟ پس کجایند آن دوستانی که برای مولایشان اشک بریزند؟ کجایند آنان که در تاریکی شب از خواب برخیزند؛ وضو بگیرند و به خاطر غربت امامشان، به خدا التماس کنند و ظهور حضرتش را بخواهند؟ کجایند آنان که از ته قلب؛ در تاریکی شب اشک بریزند و خدا را به مادر پهلو شکسته ی محبوبشان قسم دهند؟ آیا دوستی ما این گونه است؟ آیا تا به حال یک شب، تنها یک شب از خواب برخواسته ایم تا با ناله ظهور امام زمانمان را از خدا بخواهیم؟ کجاست آن دوستی که با زبان می گوییم؟ و کجاست آن پیروی؟
در زمان قبل از حضرت موسی از طرف خداوند مقدر شده بود که بنی اسرائیل توسط فرعون ها چهارصد سال عذاب شوند و به رنج و زحمت بیفتند. آنها تحت سخت ترین فشار ها و شکنجه ها قرار گرفتند. این شکنجه ها طاقت آنان را سلب نموده بود. لذا تصمیم گرفتند که به درگاه خدا گریه و زاری کنند و برای رهایی خود از مشکلاتشان؛ و ظهور منجیشان حضرت موسی دعا کنند. آن ها چهل روز به درگاه کبریایی ضجه و ناله کردند. خداوند هم به حضرت موسی و هارون امر فرمود که آنان را از فرعون خلاص کنند. به این شکل آن ها چهار صد سال عذاب نشدند بلکه خداوند صد و هفتاد سال را از آن ها برداشت.
دوستان عزیز! ببینید دعا کردن چگونه بر امور تأثیر می گذارد!
آیا این درست است که ما در این گرفتاری های دوران غیبت خوش باشیم و بی خیال بنشینیم و برای آمدن امام زمان دعا نکنیم؟!
مولایمان از مشکلات و گرفتاری شیعیانش ناراحت می شود چرا که او پدری است مهربان. از غم دوستانش متاثر می شود. آیا وقت آن نرسیده که با دعا کردن ظهورش را بخواهیم تا همه ما از مشکلات و غمها رهایی یابیم و دوران سخت نادیدنش را سپری کنیم؟
امام صادق ضمن نقل ماجرای بنی اسرائیل، به یارانش فرمود: « اگر شما هم مشابه بنی اسراییل دعا کنید ، مطمئناً خدا بر ما فرج خواهد داد ولی اگر چنین نباشید قطعاً ظهور حضرت مهدی تا آخرین مرحله به طول خواهد انجامید.»(1)
گرچه سال هاست که از غیبت او می گذرد اما همواره درهای رحمت الهی به روی ما گشوده است. هرگاه خدا را بخوانیم ما را جواب می دهد. اگر خالصانه اشک بریزیم و ظهور حجت الهی را خواستار شویم به امید خدا نتیجه خواهیم گرفت. این دعا باید از درون قلب و از سر دلسوزی و دیدن غربت آن حضرت باشد که نتیجه ی بهتری داشته باشد. و چه نیکو است که این دعا با اشک و ناله همراه باشد. اشک برای گرفتاری هزار و سیصد ساله ی ائمه و شیعیان آن ها. امام باقر فرمود: هیچ قطره ای نزد خدا دوست داشتنی تر از قطره ی اشکی نباشد که در تاریکی شب از ترس خدا فرو ریزد... .
پس ما هم می توانیم.
بنی اسرائیلی ها اشک ریختند، گریه کردند، دعا کردند و خداوند اجابتشان کرد. ما هم می توانیم. می توانیم در تاریکی شب از خواب برخیزیم. نماز شب بخوانیم و روح خود را با آن جلا دهیم. آنگاه به سجده بیفتیم و خدا را قسم دهیم که ظهور منجی را نزدیک فرماید. این مسئله نباید تنها در حد گفتن باشد باید عملی شود. و چه نیکوست که جمعی با هم هماهنگ شوند و برای آقایشان دعا کنند. امام صادق فرمودند: «هیچ چهل نفری نیستند که باهم جمع شوند و درباره ی موضوعی به درگاه خدا دعا کنند مگر اینکه دعایشان مستجاب می شود.» (2)
مگر نه اینکه بر اساس سخن امام صادق دعا در شب جمعه بهتر پذیرفته می شود آنجا که فرمودند: «در هر شب جمعه از سر شب ، ملکی در آسمان دنیا می آید و تا به صبح فریاد می زند: آیا توبه کننده ای هست که خدا توبه او را بپذیرد؟ آیا کسی هست که چیزی بخواهد تا درخواست او داده شود؟ در حالی که این ملک در شب هایی غیر از شب جمعه، فقط در ثُلث آخر شب به آسمان دنیا فرود می آید.»(3)
دوستان عزیز! چرا ما آن چهل نفری نباشیم که برای آقا دعا کنیم؟ به راستی چرا ما نباشیم؟
آقا جان! می خواهیم چهل نفر (و حتی بیشتر) شویم و در همین پنجشنبه شب (شب جمعه) برای شما دعا کنیم. شاهد باش که ما هم به فرموده ی امام صادق عمل می کنیم و می خواهیم برای ظهورت دعا کنیم. آقا جان! نگرا نباش. ما دوستت داریم گرچه بعضی اوقات گناه می کنیم اما دوستت داریم. همین شب جمعه به سویت می آییم و پس از خواندن نماز شب [یا دو رکعت نماز مستحبی] با گریه ظهورت را دعا می کنیم.
اجرای طرح:
دعا کردن وظیفه ی ماست. از آن جا که دعای گروهی تأثیر بسیار زیادی دارد تصمیم داریم در زمانی مشخص و بسیار حساس، از سراسر نقاط ایران برای آقایمان دعا کنیم و دعوتش را لبیک گوییم.
چه زمانی بهتر از نیمه شب. پنج شنبه شب _نیمه شب جمعه_ که اختصاص به آقایمان دارد.
آن هم چه زمانی؟ در تاریکی شب آن هنگام که مردم در خواب به سر می برند، بر می خیزیم و پس از دو رکعت نماز مستحبی یا نماز شب برای امام زمان دعا می کنیم. ممکن است افرادی تا کنون نماز شب نخوانده باشند. اما این بار به خاطر رضای خدا برمی خیزند و می خوانند تا آماده ی دعا برای ظهور شوند.
زمان: پنجشنبه شب _شب جمعه_ ۲۲/۱/۸۷ – ساعت ۳ نیمه شب بعد از دو خواندن نماز شب یا دو رکعت نماز مستحبی
«از دوستانی که می خواهند شرکت کنند خواهشمندم از طریق نظرات وبلاگ به من خبر دهند که تعداد افراد مشخص شود در ضمن حتما ایمیل خود را بگذارند»
نکته: دوستان می توانند یا دو رکعت نماز مستحبی (همانند نماز صبح با نیت نماز مستحبی) بخوانند یا نماز شب بخوانند بعد برای ظهور دعا کنند. مطمئنا نماز شب بهتر است اما انتخاب را به عهده ی دوستان می گذاریم.
نکته: مطمئناً شیطان از این برنامه ها بسیار هراس ناک است و در تلاش است به هر طریقی انسان را از این کارها باز دارد. از طریق خواب ماندن و بیدار نشدن افراد و ... . مواظب باشیم
آقا جان، یابن الحسن!
غمگین نباش. شما هم دوستانی دارید که برایتان دعا می کنند
پی نوشت ها:
1. مکیال المکارم، ج1، بخش 5، ص428
2. اصول کافی، ج4، کتاب دعا، باب گردهامایی برای دعا کردن
3. مستدرک الوسایل جلد 5 صفحه 210 فصل مستحب بودن دعا در نیمه شب خصوصا در شب جمعه و روز جمعه.
|
